Ό,τι και να πω για αυτό το κέντρο είναι λίγο. Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα αυτούς τους ανθρώπους, που πήγα για το πρώτο ραντεβού, κατάλαβα και ήμουνα σίγουρη ότι θα μείνω έγκυος. Μου δώσανε τέτοια αυτοπεποίθηση, που τους πίστεψα και είπα ότι θα μου κάνουν το όνειρό μου, αυτό που επιθυμούσα, πραγματικότητα.
Ενώ είχα επισκεφτεί άλλο ένα κέντρο για να πάρω μία γνώμη, δεν είχαν καταφέρει να μου κερδίσουν το ενδιαφέρον. Ξεκινήσαμε [στο Γέννημα IVF], πρώτη εξωσωματική έκανα και με την μία πέτυχα. Τον κο. Μαντούδη τον εμπιστεύτηκα τυφλά, ήταν πάρα πολύ σοβαρός, και ο κος. Νάτσης, ο οποίος μου μίλησε πρώτη φορά και μου εξήγησε τα πράγματα πώς έχουν γύρω από την εξωσωματική και έδειξα πάρα πολλή εμπιστοσύνη στα λεγόμενά τους. Πίστεψα ότι θα μείνω έγκυος. Ενώ στην αρχή βάλαμε 4 έμβρυα και ήταν κάτι το οποίο με άγχωνε και με φόβιζε, ο κος. Μαντούδης μου είπε ‘μην αγχώνεσαι, μη φοβάσαι, θα δεις ότι θα τα καταφέρουμε και ότι επιθυμία μας δεν είναι να πιάσουν και τα 4, είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί κύηση με 4, ακόμα και με 2, ίσως λόγω της ηλικίας μου.
Μετά από 14 ημέρες λοιπόν, με πήρανε τηλέφωνο και με ενημερώσανε ότι όλα πήγανε κατ’ ευχήν και ότι πράγματι ήμουνα έγκυος. Τη χαρά μου δεν μπορώ να την περιγράψω, ήταν απερίγραπτη, πήγαμε κάναμε τον πρώτο υπέρηχο, είδαμε ότι πράγματι υπάρχει ένα έμβρυο, είχε προχωρήσει η κύηση, πήγαιναν όλα καλά και άρχισε κανονικά μια εγκυμοσύνη.
Η αμνιοπαρακέντηση όμως έδειξε ότι όλα ήταν μια χαρά όσον αφορούσε το παιδί, προχωρήσαμε και πάνω που προχωρήσαμε και πήρα τη χαρά από την αμνιοπαρακέντηση, βγήκε το πρόβλημα ότι είχα πάρα πολύ κοντό τράχηλο και έπρεπε να κάνω περίδεση. Εκεί πάλι με έπιασε πανικός, έκλαιγα, αλλά ο γιατρός που με παρακολουθούσε καθ’ όλη την κύηση και τον οποίο λατρεύω, είναι ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος, ο κος. Κουντάρας, μου είπε να μην αγχώνομαι, ότι δεν είναι τίποτα, ότι είναι για καλό του παιδιού να γίνει η περίδεση. Κάναμε την περίδεση και παρ’ όλους τους φόβους μου, όλα πήγανε μια χαρά. Συνέχισα, πάλι μετά καθόμουνα σπίτι. Τα παιδιά, όλο το team, όλη η ομάδα, από την Εύη, από τις μαίες στο κέντρο, από το γυναικολόγο μου, τον κο. Κουντάρα, όλη – όλη η ομάδα από το κέντρο ήταν από πάνω μου, οποιαδήποτε στιγμή ήθελα να πάρω, να ζητήσω μια πληροφορία, κάπως να με καθοδηγήσουν.
Οπότε κάναμε την περίδεση, κάθησα στο κρεβάτι, περνάγανε οι μέρες, πέρναγε ο καιρός και παρότι που είχα πίεση και ήταν λίγο αγχωτικό και για μένα αλλά και για τους γιατρούς, αγχώνονταν με τις πιέσεις μου, με παρακολούθηση όμως, με τη σωστή δοσολογία των φαρμάκων, καταφέραμε, φτάσαμε μέχρι το τέλος. Μπορεί να μην είχα τελειόμηνη, ολοκληρωμένη κύηση μέχρι τις 40 εβδομάδες, γέννησα 36 εβδομάδων και 1 ημέρας.
Και αυτό χάρη στον κο. Κουντάρα γιατί ανά 2 ημέρες με έβαζαν και έκανα εξετάσεις, λόγω της πίεσης φυσικά και προλάβαμε την προεκλαμψία. Ενώ οι εξετάσεις μου μέχρι και τελευταία στιγμή δείχνανε όλες καλές, και ότι πήγαινα να γεννήσω με την καινούρια χρονιά, η εξέταση ούρων ήταν που έδειξε λίγο ανεβασμένη και ο κος. Κουντάρας – πάντα ήθελε να είναι ένα βήμα μπροστά – και με έβαλε κατευθείαν για γέννα, παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Αυτό μου έδειξε πόσο σοβαρό κέντρο είναι, πόσο σοβαροί γιατροί είναι, δεν επιδίωξαν να διακινδυνεύσουν ούτε εμένα ούτε την υγεία μου ούτε να ρισκάρουν για το παιδί και κατευθείαν μπήκαμε για γέννα, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Είχα δίπλα μου την Εύη, ήταν ο κος. Κουντάρας, ο γιατρός μου, δε σκεφτήκανε ότι ήταν Παραμονή και ότι έπρεπε να είναι με τις οικογένειές τους. Πήραν τη σωστή απόφαση που κρίνανε ότι ήταν και για μένα και για το παιδί και έτσι, Παραμονή του χρόνου, 12 παρά 10, γέννησα την πριγκίπισσά μου.
Το να πω ένα απλό ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους είναι απλά πάρα πολύ λίγο, δεν ξέρω αν το ευχαριστώ μπορεί να καλύψει όλα αυτά που αισθάνομαι γιατί μου πραγματοποίησαν ένα όνειρο, το όνειρο της ζωής μου που ήταν να κάνω ένα μωρό. Δεν έχω λόγια, ειλικρινά ό,τι και να πω δεν έχω λόγια, δεν μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου ούτε γραπτά, δεν μπορώ να το εκφράσω το πώς αισθάνομαι. Το μόνο που ξέρω ότι είναι δίπλα μου ακόμα και τώρα, και μετά την εγκυμοσύνη, ό,τι απορίες έχω και ό,τι συμβουλές χρειάζομαι, μπορώ να τους ενοχλήσω, τους παίρνω τηλέφωνο και είναι ‘παρών’ όλοι τους, να με βοηθήσουνε, να με συμβουλέψουνε και να με καθοδηγήσουν πώς πρέπει να συνεχίσω.
Θέλω να πω ότι η δική μου κύηση μπορεί ναι μεν να πέτυχε με την πρώτη, η εμβρυομεταφορά που έγινε να πέτυχε με την πρώτη, αλλά η εγκυμοσύνη μου σαν εγκυμοσύνη πιστεύω ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολη. Έβγαιναν συνέχεια καινούρια προβλήματα αλλά λόγω του ότι οι γιατροί ήταν ένα βήμα μπροστά, πάντα τα προλαβαίναμε, δεν αφήσαμε, δε βρεθήκαμε προ εκπλήξεων.
Δεν πρέπει να απογοητεύεται καμία γυναίκα, δεν πρέπει να απογοητεύονται οι κοπέλες οι οποίες θέλουν να γίνουν μανούλες, αρκεί να πιστέψουν, να υπάρχει θέληση, όλα γίνονται, και όσες δυσκολίες, και δυσκολίες να υπάρχουν, δεν ξέρω, εγώ σας λέω είχα τόσο τυφλή εμπιστοσύνη, κυριολεκτικά τυφλή εμπιστοσύνη που ήμουνα σίγουρη ότι όλα θα τα ξεπεράσουμε. Ακόμα και την ημέρα της γέννας που μου είπε η Εύη ότι ‘Νατάσσα, μπαίνουμε, γεννάμε για να προλάβουμε την πίεση’ ναι μεν πανικοβλήθηκα, αλλά ήμουνα σίγουρη ότι ήμουνα σε καλά χέρια και ότι κάνανε ό,τι καλύτερο ήταν για εμάς, για μένα και τη μπέμπα, εννοώ.
Τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου, την Εύη, το προσωπικό, τα κορίτσια που είναι στο Γέννημα, τους γιατρούς, τον κο. Μαντούδη, τον κο. Νάτση που ξεκινήσαμε μαζί και είχα κάποιες απορίες, εντάξει για τον κο. Κουντάρα δεν έχω λόγια, τον αγαπάω, τον ευχαριστώ πάρα πολύ που ήταν τόσο υπομονετικός μαζί μου και πάντα με στήριζε και πάντα μου έδινε κουράγιο. Εύη, και εσένα σε ευχαριστώ, ξέρω ότι ήμουνα λίγο περίεργη της ημέρα του τοκετού, φώναζα, έκλαιγα, φοβόμουνα και όμως ήσουνα εκεί, μου κράταγες το χέρι όπως μου είχες υποσχεθεί, δίπλα μου. Ειλικρινά σας ευχαριστώ πολύ, σας αγαπάω, ευχαριστώ πολύ, καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία, να χαίρεστε τα παιδιά σας, τις οικογένειές σας, να χαίρομαι και εγώ τη μπέμπα μου, να πάνε όλα καλά και όλα κατ’ ευχήν. Και εύχομαι όλο και περισσότερα μωράκια να έρχονται.
Νατάσσα
