“22/07/1978
Αγαπητό μου Γέννημα,
Σήμερα είναι η ημέρα των γενεθλίων μου. Σήμερα κλείνω τα 42α γενέθλιά μου και με βρίσκουν μανούλα. Ο δρόμος για να φτάσω εδώ δύσκολος πολύ, πολλά τα δάκρυα, ο πόνος, ο κόπος, ο σωματικός πόνος…

Πέρασα από πολλούς γιατρούς, αλλά δεν πέρασα από κανέναν άνθρωπο.
Όταν κατέληξα να φτάσω στο Γέννημα, αρχικά μπήκα την πρώτη-πρώτη μέρα έχοντας μέσα μου φόβο για το τι θα βρω και τι είναι εκεί που πάω. Στο πρώτο-πρώτο ραντεβού ήμουν πολύ ‘κουμπωμένη’. Πολύ γρήγορα όμως όλοι οι άνθρωποι στο Γέννημα με έκαναν να αλλάξω. Να ηρεμήσω, να χαλαρώσω, να πιστέψω, να εμπιστευτώ.

Δεν είναι τώρα πια για μένα ένας χώρος ιατρείων, αλλά ένα Σπίτι. Ναι, ένα μεγάλο σπίτι που έχει μέσα μια μεγάλη οικογένεια, που τα μέλη της το κάθε ένα ξεχωριστά έχει μια μεγάλη αγκαλιά για την κάθε γυναίκα ξεχωριστά.
Από πού να αρχίσω; Από τον κο. Δημόπουλο; Πάντα ήρεμος με ένα χαμόγελο σιγουριάς. Τον κο. Νάτση; Πάντα να με σκέφτεται και να αγωνιά αν έχω συνέλθει από τους εμετούς. Τον κο. Κουντάρα; Πάντα ήρεμος και διακριτικός. Την κα. Ιωάννα Τσουμπού; Γλυκιά και χαμογελαστή. Τα κορίτσια: η Μαρία η Μιχαηλίδη, η Χαρά, η Νάσια, η Εύη, όλοι μα όλοι οι εμβρυολόγοι, όλοι, όλοι, μα πάνω από όλα ο Πατέρας όλων αυτών ο κος. Μαντούδης.

Ένας άνθρωπος διακριτικός, ζεστός, ήρεμος, με το βλέμμα και τον ήχο της φωνής του γεμάτα σιγουριά – να σου μιλάει και να σε εμψυχώνει λέγοντάς σου πως ‘Ναι, θα τα καταφέρεις και μανούλα να γίνεις και ακόμα και μαρουλάκια θα φυτρώσουν στο διάστημα’, όπως είχα πει ότι πιο πιθανό είναι να φυτρώσουν μαρούλια στο διάστημα παρά να μείνω έγκυος!!!

Η εγκυμοσύνη μου δύσκολη σε ότι αφορά εμένα. Πολλούς εμετούς για πολλούς μήνες, αλλά για το μωράκι όλα καλά. Και σε όλους αυτούς τους μήνες αυτή η οικογένεια πάντα κοντά μου.
Η μεγάλη ώρα φτάνει λοιπόν, με τον κο. Μαντούδη στο πλευρό μου κάνουμε καισαρική. Όλα πήγαν τέλεια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν εξ’ άλλου να πάνε από τα χέρια του (του κου. Μαντούδη).
8η ημέρα και είμαι άψογα. Κάνω όλες μου τις δουλειές, φροντίζω το μωρό, είμαι ανεξάρτητη. Ο θηλασμός λίγο δύσκολος στην αρχή μέχρι να τρέξει το κανονικό γάλα. 3 μέρες λίγο δύσκολο. Τώρα έχω γάλα που τρέχει J

Όλο αυτό το ταξίδι ήταν ένα παραμύθι με πολλούς κακούς ανθρώπους και μάγισσες και που στο Γέννημα διαλύθηκαν όλα. Για να πω την αλήθεια, δε μου λείπει η διαδικασία. Μου λείπει όμως το μέρος και οι άνθρωποί του.

Σας φιλώ και σας στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά.

Η μαμά, ο μπαμπάς και ο μικρός πρωταγωνιστής”

Από τα πιο συγκινητικά γράμματα που λάβαμε… Από τα πιο αληθινά… Τα δικά μας σχόλια περιττά, μόνο μια ευχή: Να σας ζήσει ο μικρούλης σας, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ!