Κάθε μωράκι είναι μοναδικό, κάθε οικογένεια είναι ξεχωριστή

– και εξίσου ξεχωριστή είναι η ημέρα του τοκετού!
Η Ε. μας αφηγείται βήμα-βήμα, ώρα-ώρα, την ημέρα που ήρθε στην αγκαλιά της ο γιος της μετά από πρόκληση τοκετού με το γυναικολόγο αναπαραγωγής κο. Ευριπίδη Μαντούδη.
Χίλια ευχαριστώ για την υπέροχη και λεπτομερή αφήγηση, είναι χαρά μας και τιμή μας που ήμασταν κοντά της στο ταξίδι της προς τη μητρότητα!
Να τους ζήσει ο μπέμπης, είναι ένα υπέροχο μωρό!

“Η εμπειρία τοκετού μου με τον κο. Μαντούδη και την μαία του την Εύη ήταν ό, τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί. Αλλά και η όλη παρακολούθηση της εγκυμοσύνης μου από τον κο. Κουντάρα ήταν εξαιρετική, αφού σε κάθε ραντεβού μας αφιέρωνε χρόνο για όλες τις απορίες που είχαμε και ήταν καθησυχαστικός, ανθρώπινος και πολύ καταρτισμένος.

Η ιατρική ομάδα στο Γέννημα κατάφερε να ανιχνεύσει έγκαιρα τον σακχαρώδη διαβήτη κύησης που παρουσίασα από το πρώτο κιόλας τρίμηνο της εγκυμοσύνης μου και με παρέπεμψε στην κατάλληλη ειδικό. Επιπλέον, αντιμετώπισαν με επιτυχία την αιμορραγία πρώτου τρίμηνου που εμφάνισα, πάντα εμψυχώνοντας με ότι όλα θα πάνε καλά, όπως και έγινε. Την 39η εβδομάδα παρουσίασα μείωση του αμνιακού υγρού, γεγονός το οποίο ώθησε τους θεράποντες ιατρούς μου, να μου προτείνουν να προχωρήσουμε άμεσα σε πρόκληση του τοκετού.

Έτσι και ενώ ήμουν πια 39 εβδομάδων και δυο ημερών, τα μεσάνυχτα της 5.2.2020 πήγαμε στο Ιασώ μαζί με την σύντροφό μου. Μας υποδέχθηκαν με ευγένεια και χαμόγελο και μεταφέρθηκα σε ξεχωριστή αίθουσα του τμήματος τοκετών για να γίνει η προετοιμασία μου. Μου τοποθέτησαν ένα υπόθετο που είχε σκοπό να μαλακώσει τον τράχηλο και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό να πυροδοτήσει την έναρξη του τοκετού. Ξεκίνησαν λοιπόν οι ωδίνες και η ομάδα ήταν ιδιαίτερα προσεκτική να μην μου χορηγήσουν τίποτα που δεν χρειαζόταν ο οργανισμός μου, οπότε από εκεί και πέρα όλα κύλησαν με τις δικές μου ωδίνες.

Η Εύη ήταν συνεχώς δίπλα μας σαν ήρεμη δύναμη και με μεγάλη λεπτότητα και ευαισθησία μου έδινε κουράγιο. Για παράδειγμα, θυμάμαι ότι νωρίς το πρωί γύρω στις επτά οι πόνοι δυνάμωσαν και άρχισα να ζητάω επισκληρίδιο με ένα κάποιο πανικό, όμως, μόλις άρχισα να κινούμαι στο χώρο με καθοδήγηση της Εύης, όλα μου φάνηκαν διαχειρίσιμα και το κύμα του πόνου πέρασε. Υπήρχε από την μαία μου η έγνοια να μου εξηγεί σε κάθε βήμα τι συμβαίνει, αλλά και να είναι ανοιχτή σε κάθε επιθυμία μου για το πώς θέλω να είναι ο τοκετός. Έτσι κάναμε ασκήσεις με ένα ειδικό μαξιλάρι – μπάλα που είχα διαλέξει, περπάτησα στο χώρο, η σύντροφός μου μου έκανε μασάζ και μετρούσαμε αναπνοές.

Κάποια στιγμή γύρω στις οκτώ ο κος. Μαντούδης θέλησε να δει την διαστολή μου, αλλά ο τράχηλος μου, αν και είχα πόνους, ήταν ακόμα ψηλά και δεν μπόρεσε να κάνει την εξέταση. Τότε και οι δυο μου εξέθεσαν τις επιλογές που είχα: είτε να περιμένουμε κι άλλο είτε να πάρω μία μικρή δόση επισκληριδίου για να χαλαρώσω και να δούμε πού βρισκόμαστε. Στη δεύτερη περίπτωσή υπήρχε ένα μικρό ρίσκο να καθυστερήσει λίγο η πρόοδος του τοκετού. Εφόσον είχα τόσο σωστή πληροφόρηση επέλεξα να κάνω την μικρή δόση αναισθησίας – τόσο όσο να γίνει η δουλειά μας. Από εκεί και πέρα τα πράγματα ευτυχώς επιταχύνθηκαν. Η εξέταση έγινε και είχα διαστολή δυο εκατοστά, γεγονός που ώθησε την Εύη να μου προτείνει να μου σπάσει τα νερά. Συμφώνησα και το γεγονός αυτό επιτάχυνε κι άλλο την διαστολή μου.

Στις εννιά το πρωί είχα μπει σε ενεργό τοκετό. Το ότι πήρα μικρή δόση επισκληριδίου με βοήθησε να καταλαβαίνω τις ωδίνες και να προσπαθώ να αναπνέω μέσα από αυτές, για να διευκολύνω την κάθοδο του μωρού, όπως ακριβώς ήθελα. Στο ενδιάμεσο μιλούσαμε, γελούσαμε, έμαθα πολλά καταπληκτικά πράγματα για τις κόρες της Εύης, αλλάζαμε τον φωτισμό του δωματίου και προσαρμόζαμε την δόση του αναισθητικού. Έτσι πέρασαν περίπου πέντε ώρες με εμένα να ζητάω φουλ δόση αναισθησίας την τελευταία ώρα, γιατί το μωρό κατέβαινε λίγο στραβά και πονούσα πολύ και συνεχόμενα.

Στις τρεις το μεσημέρι η Εύη μου είπε ότι είχα πλήρη διαστολή και περνάμε στο στάδιο των εξωθήσεων, η επιθυμία μου μάλιστα να μην αλλάξω δωμάτιο και να μείνουμε όλοι εκεί που ήμασταν έγινε απόλυτα σεβαστή. Ό, τι και να γράψω είναι λίγο για εκείνες τις στιγμές. Ο γιατρός και η μαία μου γεμάτοι χαμόγελο να μου λένε ‘σε λίγο το μωρό σου θα είναι εδώ’. Η προϊσταμένη του ορόφου παρούσα κι αυτή να με εμψυχώνει. Η σύντροφός μου δίπλα μου να μου κρατάει το χέρι. Πόνος δεν υπήρχε, μόνο γλυκιά αγωνία.

Μέσα σε είκοσι λεπτά και πέντε έξι φορές που έπρεπε να σπρώξω είχα στα χέρια μου τον άγγελό μας. Το μικρό γλυκό μου αγοράκι που ο κος. Μαντούδης καλωσόρισε στον κόσμο λέγοντάς μας ότι είναι ένα λιονταράκι σαν την μαμά του, τοποθετήθηκε πάνω στο στήθος μου, όπου έκλαιγε και κλαίγαμε κι εμείς. Αφού δέχθηκα τις θερμές ευχές όλων και κάθισα στην ανάνηψη για όσο χρειαζόταν, όπου έγινε και ο πρώτος θηλασμός, πήγαμε στο δωμάτιο και αργότερα ήρθε και το μωρό.

Οι τρεις μέρες στο μαιευτήριο ήταν από τις καλύτερες της ζωής μου. Το γεγονός ότι δεν δεχθήκαμε παρά ένα-δυο φίλους μας βοήθησε να δεθούμε με το μωρό και να μάθουμε όλα τα απαραίτητα πριν φύγουμε για το σπίτι. Η συμβολή της Εύης ήταν καθοριστική σε όλα τα θέματα: από το πώς γίνεται σωστά ο θηλασμός μέχρι το πώς δένεται το μωρό στο κάθισμα αυτοκίνητου! Δεν θα ξεχάσω την υπέροχη ιατρική ομάδα μου, καθώς και την όλο ευγένεια και ζεστασιά συμπεριφορά όλου του νοσηλευτικού προσωπικού στο Ιασώ. Είμαι βαθιά ευγνώμων σε όλους τους!”