Μερικές φορές, ένα «ευχαριστώ» δεν είναι αρκετό…
Με αφορμή τα πρώτα γενέθλια του γιού μου κ την ημέρα της Μητέρας….
Σήμερα κρατάω το θαύμα μου στην αγκαλιά μου… και αυτό το οφείλω σε κάποιους ανθρώπους.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, από καρδιάς…
Ένα βαθύ, ειλικρινές ευχαριστώ στον γιατρό μου, τον κύριο Μαντούδη, στην κυρία Έλινα Πιτσούνη που με παρακολουθούσε σε όλη αυτή τη διαδρομή, και σε όλη την εξαιρετική τους ομάδα.
Ένας γιατρός με μεγάλη εμπειρία, γνώση και αφοσίωση, που από την πρώτη στιγμή σου εμπνέει εμπιστοσύνη.
Εμβρυολόγοι, μαίες, γιατροί, γραμματεία , μια ομάδα που δεν ήταν απλώς δίπλα μου, αλλά στάθηκε στήριγμα σε κάθε στιγμή αυτής της δύσκολης διαδρομής. Άψογοι επαγγελματίες, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωποι. Με κατανόηση, υπομονή και αληθινό ενδιαφέρον.
Ξεκίνησα αυτή τη διαδρομή γνωρίζοντας πόσο δύσκολη ήταν η περίπτωσή μου λόγω ηλικίας.
Υπήρξαν στιγμές που λύγισα, που φοβήθηκα, που αμφέβαλα.
Κι όμως… τα κατάφερα.
Και σήμερα κρατάω στην αγκαλιά μου τον γιο μου.
Το δικό μου θαύμα. Το φως μου. Τη δύναμή μου!
Και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως άξιζαν όλα.
Αν κάτι έμαθα μέσα από αυτή τη διαδρομή, είναι πως η σωστή ομάδα δεν σου δίνει μόνο επιστημονική καθοδήγηση , σου δίνει πίστη όταν τη χάνεις, δύναμη όταν λυγίζεις και ελπίδα όταν όλα μοιάζουν αδύνατα.
Και για όλα τα ζευγάρια που προσπαθούν:
κρατηθείτε από την ελπίδα. Μην τα παρατάτε.
Γιατί ναι… τα θαύματα συμβαίνουν.
Και η σωστή ομάδα μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο «ίσως» και στο «τα καταφέραμε».
Με απέραντη ευγνωμοσύνη…