Καλησπέρα στα υπέροχα πλάσματα που προσπαθούν να αποκτήσουν το ζωντανό τους θαύμα.
Στις 31 Μαΐου σας είχα γράψει ότι υπέφερα, και όντως υπέφερα, αναμένοντας την πρώτη χοριακή. Όλες έχουμε λιώσει να παίρνουμε κομπιουτεράκια, υπολογίζοντας διπλασιασμούς και τριπλασιασμούς, άλλους ανά ημέρα, άλλους ανά διήμερο, άλλους ανά τριήμερο. Χαρτάκια και κομπιουτεράκια. Λίστες στον θείο Γκούγκλ με αναμενόμενες τιμές αυτηνής της παράξενης ορμόνης με το τριπλό όνομα, σαν ιταλίδα μαρκησία: ανθρώπινη χοριακή γοναδοτροπίνη βήτα. Κυριολεκτικά μαρκησία. Αυτή είναι το αφεντικό μας μετά την ασύλληπτα μεγαλειώδη αλλά απερίγραπτη στιγμή της μεταφοράς. Που βλέπουμε το ρημάδι το σωληνάκι που χωράει πεντακόσια μικράκια αλλά παλεύουμε για ένα έως τέσσερα. Στην οθόνη που βλέπουμε κάτι που δεν είναι ταινία. Και μετά σκεφτόμαστε αν θα πάμε τουαλέτα ή όχι. Αλλά σε αυτήν την οθόνη που κολυμπάνε βλαστοκύστες ή μορίδια ή έμβρυα βλέπουμε τη ζωή μας.
Και μετά τίποτα για δώδεκα μέρες ή το περίφημο two-week wait. Πρέπει να διάβασα πάνω από πεντακόσια άρθρα για αυτό, σε πηγές άλλες ελεεινές και άλλες πολύ καλές. Αυτό, εκ των υστέρων σας το εγγυώμαι, είναι άχρηστο. Θυματοποιούμε το μυαλό μας στο έλεος του κάθε γραφιά. Εκ των υστέρων δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν θα το ξαναέκανα αυτό το σφάλμα.
Και γιατί να το κάνω, με τέτοιους Ανθρώπους που έχουμε στο Γέννημα. (Σε αντίθεση με ένα κάρο σκιτζήδες άλλων κλινικών μα ας το αφήσουμε αυτό.)
Στο Γέννημα η ομάδα είναι σαν λιμάνι για εμάς τις βάρκες που θαλασσοδερνόμαστε.
Εγώ προσωπικά θα θαλασσοδέρνομαι για πάντα αλλά θα παλέψω να το διαχειρίζομαι.
Μετά από μια ωοληψία παραγωγική μεν που όμως μου προκάλεσε υπερδιέγερση ωοθηκών, έκανα μεταφορά βλαστοκυστών, ύστερα από κόπο ψυχικό και σωματικό και αγωγή για συγκεκριμένα προβλήματα – που όμως αντιμετώπισα ως ένα βαθμό, χάρη στο λιμάνι.
Τελειώνει το two-week wait και σας γράφω αυτό που είδατε στις 31 Μαΐου. Αναζητούσα βοήθεια. Η νύχτα πριν το πρώτο τέστ ήταν πολύ δύσκολη. Το πρωί ακόμα πιο δύσκολο. Πηγαίνω στο Γέννημα για την αιμοληψία κλαίγοντας από τον τρόμο. Οι επόμενες ώρες ήταν μια κόλαση. Δεν χωράνε οι λέξεις να την περιγράψω, απλώς είχα πάθει παραλυσία, σχεδόν κατατονία.
Χτυπάει το τηλέφωνο και δίνει ένα σάλτο ο άντρας μου να με σφίξει από την πλάτη, για να μην πέσω. Δεν θυμάμαι πόσους σφυγμούς είχα μέχρι να πατήσω το κουμπί απάντησης της κλήσης, πάντως οπωσδήποτε κοντά στο 130, κρίνοντας από τον ήχο.
Θετική και τριψήφια.
Πέφτω κάτω και κλαίω, νομίζω ότι τσίριζα, η μαία που μου μιλούσε έκανε υπομονή, τέλος πάντων έγραψα τις οδηγίες και σημείωσα το ραντεβού για τη δεύτερη.
Η δεύτερη βγαίνει αυξημένη αλλά όχι πολύ. Έπρεπε να περιμένω δυο μέρες να πάμε για τρίτη.
Το διήμερο είχα απόλυτη παραλυσία. Όποιος με έβλεπε, θα με πήγαινε σε νοσοκομείο ως κατατονική. Πήγαινα μόνο στο μπάνιο. Έτρωγα στο κρεβάτι σε δίσκο.
Πάμε στην τρίτη. Πάλι οι ώρες της κόλασης.
Όχι μόνο διπλασιασμένη αλλά προσαυξημένη. Λέει ο γιατρός να πάμε σε τέταρτη για ασφάλεια.
Τον κοιτάζω με μισό μάτι, γελάει, τον ρωτάω πώς θα το αντέξω; Μου λέει, όπως άντεξες τα πάντα, όπως άντεξες τις δύο αποτυχίες και ήρθες στην τρίτη προσπάθεια, και όπως είσαι μάχιμη.
Και φτάνουμε στην τέταρτη, τετραψήφια και υπερδιπλασιασμένη.
Ακόμα δεν το πιστεύω και ακόμα δεν νιώθω ασφάλεια. Κανείς δεν ξέρει μέχρι να κλείσει τρίμηνο. Το ξέρετε αυτό.
Αλλά με αυτήν την περιπέτεια θέλω να σας πω το εξής:
Να μη φοβάστε τίποτα. Είστε στα πιο δυνατά χέρια. Εγώ που κερδίζω διεθνές κύπελλο άγχους και τρώω σε αυτό άνετα τον Τζόκοβιτς (αν ήταν τέννις, θα του είχα πάρει όλα τα έξι σέτ με εφτά μηδέν το καθένα), θέλω να σας πω να το πιστέψετε, γιατί οι γιατροί είναι απίθανοι. Θα σας γράψω άλλη φορά για τον κόσμο του Γεννήματος. Αλλά τώρα θέλω να σας πω να ανακουφιστείτε από τον παράγοντα αυτόν, γιατί αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν τα πάντα για να σας κάνουν γονείς.
Και κάτι ακόμη:
Θέλω να ευχαριστήσω όλες όσες με ενθαρρύνατε στην ανάρτηση της 31ης Μαΐου και να πω σε κάθε κοπέλα που προσπαθεί και πονάει η ψυχή της, μαζί με τον άνθρωπό της, ότι ξέρω τι νιώθει. Όντως ξέρω. Και ότι αυτόν τον συνδυασμό κόλασης και μεγαλείου δεν τον συναντάμε στη φυσική σύλληψη, την οποία προφανώς θα προτιμούσα αλλά όσα έμαθα δεν μοιάζουν με τίποτα. Αλλά εμπιστευτείτε γιατρούς και μαίες και διατροφολόγους κι εμβρυολόγους, εμπιστευτείτε τον εαυτό σας και θα γίνει. Θα γίνει γιατί πιο υγιές πράγμα από την καλοδουλεμένη και ειλικρινή επιθυμία δεν υπάρχει.
Είμαι ανασφαλής και αγχώδης ακόμα. Δεν έκλεισα τρίμηνο. Χρειάζομαι υπομονή και στήριξη. Τραβάω δύσκολο κουπί. Αλλά στηρίζω κι εσάς – και σας είμαι ευγνώμων.
Γιατί εύχομαι του χρόνου στη γιορτή της μητέρας να έχω γεννήσει τελειόμηνο υγιές παιδί και να γιορτάζω, αν και πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος που αγαπάει παιδιά είτε έχει είτε όχι είναι Μάνα με κεφαλαίο.
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Ν.
